روزی و روزگاری،  کلیه احساسات و عواطف بشری، یکجا بر روی جزیره ای زندگی میکردند.  شادی ، غم ، بی نیازی ، غرور و.... و عشق از جمله ساکنین آنجا بودند. تا اینکه روزی اعلام شد که جزیره در حال غرق شدن است و آنها بایستی در اسرع وقت جزیره را ترک نمایند

تمامی احساسات و عواطف شروع به ساختن قایقی برای نجات خود نمودند ، ولی عشق تنها احساسی بود که از این امر خود داری نمود و  تصمیم گرفت تا آخرین لحظه ممکن در آن جزیره باقی بماند

باری ، درست در زمانی که جزیره تقریبا داست غرق میشد، عشق فهمید که بایستی او نیز آنجا را ترک کند ، لذا شروع درخواست کمک کرد.

  بی نیازی ، اولین  احساسی بود که با قایق بسیارمجللش از نزدیک وی عبور میکرد. او وقتی صدای کمک خواست عشق را شنید در جواب گفت: " متاسفم ، آنقدر طلا و نقره  بارم قایقم است که جائی برای توباقی نمانده است "

نوبت  کبر و غرور بود که با قایق زیبایش از کنار عشق میگذشت،  او نیز در پاسخ کمک عشق چنین گفت: "متاسفم ، نو آنقدر خیس شده  ای که در صورت سوار کردنت ، ممکن است به قایقم آسیب بزنی "   حال این  غم  بود که در جواب در خواست کمک عشق چنین پاسخ داد : " متاسفم ، من آنچنان در حزن و اندوه خود غرقم که فقط می خواهم تنهای تنها باشم "

  قایق  شادی نیز از کنارش عبور کرد ، اما او آنچنان در  خوشی و شادکامی خود مشغول بود که حتی صدای در خواست کمک عشق را هم نشنید

  در همین اثنا که عشق در حال غرق شدن بود، ناگهان صدای پیری را در قفایش شنید که میگفت: " بیاعشق ، من تو را با خود خواهم برد" این گفته عشق را آنچنان مشعوف کرد که بدون هیچ سوالی برلب قایق دست یازید ، داخلش جست و بهمراهش رهسپار شد. وقتی آنان به مکانی خشک و امن رسیدند ، پیرقایق سوار بدون گفتن کلمه ای عشق را از قایقش پیاده کرد و به راهش ادامه داد و آن موقع بود که عشق تازه فهمید چقدر مدیون آن پیر ناشناس است ؟

عشق  از دانش  که در گوشه ای نشسته بود پرسید: "چه کسی مرا نجات داده است؟"

دانش نیز در پاسخش گفت:  " او زمان  بود!"

عشق" با تعجب پرسید : " زمان ؟ خوب چرا او ؟ "

 دانش لبخندی حکیمانه زد و در جوابش گفت : " تنها این زمان است که قادربه فهم ارزش واقعی عشقاست!

 

مادرم هشت بار به من دروغ گفت:

 

داستان من از زمان تولّدم شروع می‎شود. تنها فرزند خانواده بودم؛ سخت فقیر بودیم و تهی‎دست و هیچگاه غذا به اندازهء کافی نداشتیم. روزی قدری برنج به دست آوردیم تا رفع گرسنگی کنیم. مادرم سهم خودش را هم به من داد، یعنی از بشقاب خودش به درون بشقاب من ریخت و گفت،:

"فرزندم برنج بخور، من گرسنه نیستم." و این اوّلین دروغی بود که به من گفت.

 

ادامه مطلب

اين داستان به اواخر قرن 5 بر مي گردد.
در يك دهكده كوچك نزديك نورنبرگ خانواده اي با81بچه زندگي مي كردند. براي امرار معاش اين خانواده بزرگ، پدر مي بايستي81ساعت در روز به هر كار سختي كه در آن حوالي پيدا مي شد تن مي داد. در همان وضعيت اسفباك آلبرشت دورر و برادرش آلبرت (دو تا از 81بجه) رويايي را در سر مي پروراندند. هر دوشان آرزو مي كردند نقاش چيره دستي شوند، اما خيلي خوب مي دانستند كه پدرشان هرگز نمي تواند آن ها را براي ادامه تحصيل به نورنبرگ بفرستد.
يك شب پس از مدت زمان درازي بحث در رختخواب، دو برادر تصميمي گرفتند. با سكه قرعه انداختند و بازنده مي بايست براي كار در معدن به جنوب مي رفت و برادر ديگرش را حمايت مالي مي كرد تا در آكادمي به فراگيري هنر بپردازد، و پس از آن برادري كه تحصيلش تمام شد بايد در چهار سال بعد برادرش را از طريق فروختن نقاشي هايش حمايت مالي مي كرد تا او هم به تحصيل در دانشگاه ادامه دهد.
آن ها در صبح روز يك شنبه در يك كليسا سكه انداختند. آلبرشت دورر برنده شد و به نورنبرگ رفت و آلبرت به معدن هاي خطرناك جنوب رفت و براي 4 سال به طور شبانه روزي كار كرد تا برادرش را كه در آكادمي تحصيل مي كرد و جزء بهترين هنرجويان بود حمايت كند. نقاشي هاي آلبرشت حتي بهتر از اكثر استادانش بود. در زمان فارغ التحصيلي او درآمد زيادي از نقاشي هاي حرفه اي خودش به دست آورده بود.
وقتي هنرمند جوان به دهكده اش برگشت، خانواده دورر براي موفقيت هاي آلبرشت و برگشت او به كانون خانواده پس از 4 سال يك ضيافت شام برپا كردند. بعد از صرف شام آلبرشت ايستاد و يك نوشيدني به برادر دوست داشتني اش براي قدرداني از سال هايي كه او را حمايت مالي كرده بود تا آرزويش برآورده شود، تعارف كرد و چنين گفت: آلبرت، برادر بزرگوارم حالا نوبت توست، تو حالا مي تواني به نورنبرگ بروي و آرزويت را تحقق بخشي و من از تو حمايت مي كنم.
تمام سرها به انتهاي ميز كه آلبرت نشسته بود برگشت. اشك از چشمان او سرازير شد. سرش را پايين انداخت و به آرامي گفت: نه! از جا برخاست و در حالي كه اشك هايش را پاك مي كرد به انتهاي ميز و به چهره هايي كه دوستشان داشت، خيره شد و به آرامي گفت: نه برادر، من نمي توانم به نورنبرگ بروم، ديگر خيلي دير شده، ‌ببين چهار سال كار در معدن چه بر سر دستانم آورده، استخوان انگشتانم چندين بار شكسته و در دست راستم درد شديدي را حس مي كنم، به طوري كه حتي نمي توانم يك ليوان را در دستم نگه دارم. من نمي توانم با مداد يا قلم مو كار كنم، نه برادر، براي من ديگر خيلي دير شده...
بيش از045سال از آن قضيه مي گذرد. هم اكنون صدها نقاشي ماهرانه آلبرشت دورر، قلمكاري ها و آبرنگ ها و كنده كاري هاي چوبي او در هر موزه بزرگي در سراسر جهان نگهداري مي شود.
يك روز آلبرشت دورر براي قدرداني از همه سختي هايي كه برادرش به خاطر او متحمل شده بود، دستان پينه بسته برادرش را كه به هم چسبيده و انگشتان لاغرش به سمت آسمان بود، به تصوير كشيد. او نقاشي استادانه اش را صرفاً دست ها نام گذاري كرد اما جهانيان احساساتش را متوجه اين شاهكار كردند و كار بزرگ هنرمندانه او را " دستان دعا كننده" ناميدند.
اگر زماني اين اثر خارق العاده را مشاهده كرديد،‌ انديشه كنيد و به خاطر بسپاريد كه روياهاي ما با حمايت ديگران تحقق مي يابند

يک افسانه استراليايي داستان شمني را مي گويد, که در سفري به همراه سه خواهرش به مشهورترين جنگجوي زمان برخورد.
جنگجو گفت: مي خواهم با يکي از اين دختران زيبا ازدواج کنم.
شمن گفت: اگر يکي از آن ها ازدواج کند, آن دوتاي ديگر رنج مي برند. من به دنبال قبيله اي مي گردم که مردانش بتوانند سه زن بگيرند سال ها قاره استراليا را پيمودند, بي آنکه چنين قبيله اي را بيابند.
هنگامي که پير شدند و خسته از راهپيمايي ماندند يکي از خواهر ها گفت: دست کم يکي از ما مي توانست شاد باشد.
شمن گفت: من اشتباه مي کردم, اما حالا ديگر خيلي دير شده است.و سه خواهرش را به سنگ تبديل کرد, تا هر کس از آنجا مي گذرد, بفهمد که شادي يک نفر, نبايد به معناي غمگين شدن ديگران باشد.

روزي مرد جواني در ميانه ي شهري ايستاد و ادعا کرد زيباترين قلب دنيا را دارد . جمعيت زيادي دور او را گرفته و به قلب سالم و بدون خدشه ي او
نگاه مي کردند و همه تصديق مي کردند که قلب او براستي زيباترين و بي نقص ترين قلبي است که تا کنون ديده اند.
  مرد جوان در کمال افتخار و با صدايي بلندتر از جمعيت به تعريف از قلب خود مي پرداخت که ناگهان پيرمردي جلوتر از جمعيت آمده خطاب به مرد جوان گفت : « اما قلب تو به زيبايي قلب من نيست .» سکوتي برقرار شد و مرد جوان به همراه جمعيت به قلب پيرمرد نگاه کردند ، قلب او با قدرت تمام مي تپيد ، اما پر از زخم بود .
  قسمتهايي از قلب او برداشته شده و تکه هايي جايگزين آن شده بود ، اما آنها بدرستي جاهاي خالي را پر نکرده بودند و گوشه هايي دندانه دندانه در قلب او ديده مي شد . در بعضي نقاط قلب پيرمرد شيارهاي عميقي وجود داشت که هيچ تکه اي آنها را پرنکرده بود .
  مردم با نگاهي خيره به او مي نگريستند و با خود فکر مي کردند که اين پيرمرد چطور ادعا
مي کند قلب زيباتري دارد !
مرد جوان به قلب پيرمرد اشاره کرده خنديد و گفت : « سر شوخي داري ؟ قلبت را با قلب من مقايسه کن  !  قلب تو تنها مشتي زخم و خراش و بريدگي است !  »
  پيرمرد گفت : « درست است ، قلب تو سالم به نظر ميرسد  . اما من هرگز قلبم را با قلب تو عوض نخواهم کرد ... تو نخواهي دانست که هر زخمي يادگار مهر کسي است که من بخشي از قلبم را جدا کرده ام و به او بخشيده ام ، گاهي او هم بخشي از قلب خود را به من داده است که به جاي آن تکه ي بخشيده شده ، قرار داده ام . اما چون اين دو عين هم نبوده اند ، گوشه هايي دندانه دندانه بر قلبم دارم ، آنها برايم بسيار عزيزند ، چرا که يادآور عشقي زيبا هستند . بعضي وقتها بخشي از قلبم را به کساني بخشيده ا م اما آنها چيزي از قلب خود به من نداده اند  !  اينها همين شيارهاي عميق هستند . گرچه دردآورند اما ، باز ياد آور يک دلدادگيه من اند و من همه در اين اميدم که آنها روزي باز گردند و اين شيارهاي عميق را با قطعه اي که من در انتظارش بوده ام پر کنند . پس حال مي بيني که زيبايي واقعي چيست ... ! »
  مرد جوان چند لحظه بي هيچ سخني اورا نظاره کرد ، در حاليکه اشک از گونه هايش سرازير بود ، سمت پيرمرد رفته از قلب جوان و سالم خود قطعه اي بيرون آورد و با دستاني لرزان ، به پيرمرد تقديم کرد . پيرمرد آنرا گرفت و در قلبش جاي داد و او نيز بخشي از قلب پير و زخمي خود را در جاي زخم قلب مرد جوان قرار داد .
  مرد جوان به قلبش نگريست ، سالم نبود ، اما او و جمعيت همگي اذعان داشتند که از هميشه زيباتر بود .

به نام بی نام او

 

سیاوش عیلامی

              

      

آنگاه که به چشمانش نگاه کردم، دیدم که نگاهش درونم را چون تیزاب فرو شسته و روحم

 

را با خود برده است.

 

آندم که به خود آمدم، با شگفتی دیدم که هنوز زنده ام، از خویش پرسیدم، پس چرا جانم

 

را نبرد؟

 

خرد بانگ زد: ای بی خرد، جان را از پی جستجو باقی گذاشت.

 

در پی روح شدم تا عشق را بیابم، آنگاه که یافتم بی پروا به چشمانش خیره شدم، چون

 

دیگر روحی برای ربودن نبود.

 

. . . و دیدم که او با چشمان خودم به من می نگرد. از خود پرسیدم، اگر او منست، پس من

 

کیستم ؟

   

 این بار روح بانگ برآورد: او همان راز عشق توست، منهم اویم، ما هر سه یکی هستیم.